Երբ բնությունը «գործող անձ» է, իսկ ամպերը՝ գլխավոր տարր. Ինչպես Ջոն Կոնստեբլի կտավները փոխեցին բնապատկերի էությունը
Անգլիացի նկարիչ Ջոն Կոնստեբլի ծննդյան 250-ամյակի առթիվ լույս են տեսել մեծանուն բնանկարչի ու նրա գործերի մասին պատմող մի շարք նոր հրատարակություններ։ Կոնստեբլի 250-ամյակը լրացավ հունիսի 11-ին, բայց հոբելյանական է ամբողջ տարին։ Իսկ նախորդ տարին հոբելյանական էր Կոնստեբլի ժամանակակից Ուիլյամ Թըրների համար։ 2025 թվականին՝ Թըրների 250-ամյա հոբելյանին ընդառաջ հրատարակվեց երկու գիրք, որոնցում հեղինակները համեմատում ու զուգահեռներ են անցկացնում Կոնստեբլի Ուիլյամ Թըրների միջև։
Չորս հարված նույն տրավմային. «Վախի հրվանդանը»՝ վեպից մինչև սերիալ
Կան պատմություններ, որոնք ժամանակի ընթացքում հնանում են։ Կան պատմություններ էլ, որոնք հրաժարվում են հնանալ, քանի որ պատմում են ոչ թե օրակարգային թեմաների, այլ ավելի հավերժական մի բանի, օրինակ` սեփական ընտանիքի համար վախի կամ օրենքի փխրունության մասին։ «Վախի հրվանդանը» (Cape Fear) այդպիսի պատմություն է։ Գրեթե յոթանասուն տարվա ընթացքում այն անցել է 20-րդ դարի կեսի քրեական վեպից մինչև նուարային ֆիլմ, այնուհետև՝ Մարտին Սկորսեզեի ամենաջղային թրիլլերներից մեկն ընկած ճանապարհը, իսկ այս ամառ հասել է Apple TV-ի մինի սերիալի ֆորմատին։
Արտագնա աշխատանքի մեկնող փոխնակ մայրերն ու վերարտադրողական տուրիզմը. Ինչպես Վրաստանը դարձավ Եվրոպայում փոխնակ մայրության կենտրոն
Վերջին տարիներին Վրաստանը վերածվել է հանգույցի, ուր ամբողջ աշխարհից կանայք գնում են՝ մասնակցելու փոխնակ մայրության ծրագրերին: DW-ն մի զույգի պատմության պրիզմայով թեմայի շուրջ տպավորիչ լրագրողական հետաքննություն է անցկացրել, որի մանրամասներն էլ որոշել ենք ներկայացնել։
Հոմերոսի «Ոդիսականը»՝ մոդեռնիստական վեպ, երգիծական ֆիլմ ու նախառաֆայելական շրջանի կտավ. Հունական առասպելի մշակութային ոդիսականը
Մոտ երեք հազար տարի առաջ ստեղծված պատմությունը դարեր շարունակ ու մինչև օրս էլ շարունակում է նոր շունչ ու երանգ ստանալ գրականության, գեղանկարչության, թատրոնի, կինոյի, երաժշտության և անգամ թվային արվեստի մեջ։ Ամեն անգամ փոխում է արտաքին որոշ ազդակներ ու անգամ կերպարանքներ, բայց պահպանում է ներքին առանցքն ու ամենակարևոր հարցը՝ ի՞նչ է նշանակում վերադառնալ տուն, երբ տուն տանող ճանապարհն արդեն փոխել է մարդուն։
Նրանք չեն մեռնում. Ինչպես վամպիրը վերապրեց համր կինոն, գունավոր էկրանը, պոստմոդեռնիզմն ու սթրիմինգը
Կինոն բազմաթիվ կերպարներ ժառանգել է առասպելներից, ժողովրդական բանահյուսությունից ու մարդկային խորը վախերից։ Ամենակենսունակներից մեկը վամպիրն է։ Ավելի քան մեկ դար նա անընդհատ փոխում է իր կերպարը կինոյում՝ դառնալով երբեմն համաճարակի մարմնավորում, երբեմն՝ հրապուրիչ ազնվական, ռոք աստղ, մելամաղձոտ մտավորական կամ նախնադարյան հրեշ։ Սակայն յուրաքանչյուր նոր մեկնաբանության տակ նույն գաղափարն է. վամպիրը գոյատևում է ուրիշի կյանքի հաշվին և միաժամանակ վախեցնում ու գրավում մարդուն։
