
Այս տարի Թանգարանների միջազգային օրն անցնում է «Թանգարանները միավորում են մասնատված աշխարհը» խորագրի ներքո։ Թեմայի շրջանակում կարելի է ու պետք է հիշել նաև այն արվեստագետներին, որոնց կյանքը հենց այդ միավորման՝ տարբեր քաղաքների, լեզուների, մշակույթների, կորցրած հայրենիքի ու վերագտած ինքնության միջև կամուրջ լինելու մասին էր։ Վավա և Սարգիս Խաչատուրյանների պատմությունն այս ամենի հրաշալի մարմնավորումն է։ Նրանք ապրեցին և ստեղծագործեցին Տրապիզոնից, Մալաթիայից ու Բաթումից մինչև Թիֆլիս, Վիեննա, Փարիզ, Կահիրե ու Նյու Յորք, բայց այդ ամբողջ աշխարհագրության մեջ իրենց հետ տարան հայկական հիշողությունը, ցավը, գեղեցկությունը և հայրենիքի հետ կապը։

Սովորական մարդիկ կինոյում հանդերձանքին ուշադրություն են դարձնում միայն, եթե խոսքը շքեղ զգեստի կամ էքստրավագանտ հագուստի մասին է, կինոքննադատները դրա մասին մի քանի բառով նշում են միայն ռեվյուների վերջում, իսկ ակադեմիկոսները կոստյումների համար «Օսկարը» հանձնում են միայն գովազդային ընդմիջումների ժամանակ։ Մինչդեռ կինոյում կոստյումների դիզայների (Costume Designer) աշխատանքը լիարժեք ռեժիսորական ակտ է. որոշումն այն մասին, թե ինչից է կերտված կերպարը, ինչպիսի տեսք է նա ուզում ունենալ ու ինչպես են նրան տեսնում ուրիշները, կարող է ավելին ասել այդ կերպարի մասին, քան ցանկացած դիալոգ։

Չինաստանում ապագան արդեն այստեղ է և այն խիստ շոշափելի ու իրական է։ Գիտաֆանտաստիկայի սիրահաներին հրավիրում ենք ծանոթանալ չինացիների հակաուտոպիստական ֆանտազիային։ Մի օր իշխանությունը հայտարարում է, որ առցանց հարթակներում մասնագիտական թեմաներով խոսող ինֆլուենսերները պետք է ապացուցեն իրենց կրթությունն ու որակավորումը։ Դրանից առաջ ներկայացվել էր սոցիալական վստահության համակարգը՝ մեխանիզմ, որը քաղաքացու վարքը, պարտքերը, օրենքի հետ հարաբերությունները, երբեմն նաև հանրային օգտակարությունը վերածում է հեղինակության չափման միավորի։ Իսկ այդ ամենի ֆոնին փողոցներում, կայարաններում, օդանավակայաններում, համերգների մուտքերի մոտ ու անգամ բնակելի շենքերում աշխատում են տեսախցիկներ, որոնք անհավանական մասշտաբների տվյալների բազայի միջոցով անպայման կճանաչեն ձեզ...

Ֆինանսական գործիքների, կրիպտոյի, բորսաների և տնտեսության կարևորագույն լուրերի ամփոփումը

«Կյանքը նմանակում է արվեստին». Այս արտահայտությունը հաստատ լսել եք այս կամ այն մշակութային երկխոսության շրջանակում։ Met Gala 2026-ի շրջանակում այս ձևակերպումը կարծես երեկոյի տրամաբանության ու թեմատիկայի հիմքում էր։ Այս տարվա թեման՝ «Հագուստի արվեստը», և «Նորաձևությունը արվեստ է» dress code-ը, Met Gala-ի կարմիր գորգը վերածեցին պատկերասրահի կամ էլ թանգարանի։ Նպատակն էլ գուցե այն էր, որ հագուստը միայն շքեղության կամ ինքնարտահայտման միջոց չլինի։ Ու այս դեպքում այն մի տեսակ թանգարանային ցուցանմուշի էր նման, հիշեցնում էր հայտնի կտավներ, քանդակներ, ֆիլմեր, սյուրռեալիստական տեսիլքներ, իմպրեսիոնիստական այգիներ և հելլենիստական մարմիններ։