Վիկտորյա Աղանուրի ազատության որոնումները. Իտալական պոեզիայի ամենազգայական ձայնը հայ էր
«Ես իմ մեջ զարգացրել եմ բաց տարածությունների ծարավ, արևի տենչ, մշուշների սարսափ ու սոսկում եմ բոլոր տեսակի սահմանափակումներից»:
Հսկաները. 10 ֆիլմ, որոնք չեն ստացել գլխավոր «Օսկար»-ը, բայց դարձել են անմահ կլասիկա
«Օսկար» մրցանակը հաճախ ընկալվում է որպես կինոաշխարհի վերջին ատյանի դատարան։ Սակայն պատմությունը ցույց է տալիս, որ ակադեմիկոսները երբեմն սխալվում են։ Բավականին հաճախ են դեպքերը, երբ գլխավոր մրցանակը հանձնվել է ֆիլմերի, որոնք այսօր հիշում են միայն մասնագետները, մինչդեռ իսկական գլուխգործոցները մնացել են առանց պարգևի։ Երբեմն դրանք չափազանց համարձակ ֆիլմեր էին։ Երբեմն՝ չափազանց մռայլ։ Երբեմն՝ պարզապես իրենց ժամանակից առաջ անցած։ Բայց հենց այդպիսի ֆիլմերն են տասնամյակներ անց ձևավորում մեր պատկերացումները մեծ կինոյի մասին։
💸 #ֆինանսաPAN Weekly (125)
Ֆինանսական գործիքների, կրիպտոյի, բորսաների և տնտեսության կարևորագույն լուրերի ամփոփումը
Մեծարենցի բոսոր իղձերն ու հոսող գիշերները. «Հիվանդ, հանճարեղ պատանին» ու խտացված կյանքը
Միսաք Մեծարենցի կյանքը սկսվում է մի վայրում, որն ավելի շատ առասպել է հիշեցնում, քան սովորական գյուղ։ 1886 թվականի հունվարին, Արևմտյան Հայաստանի Ակնա գավառի Բինկյան գյուղում ծնված ապագա բանաստեղծը մանկությունն անցկացնում է մի միջավայրում, որտեղ բնությունը տպավորիչ ու խիստ «մտերմիկ» էր, բայց վտանգների պակաս էլ չկար։ Ասում են՝ գյուղը երեք կողմից շրջապատված էր ժայռերով ու կիրճերով, իսկ մի կողմից՝ գետով, ուստի դիմացի դաշտի հետ կապվում էր գիշերը փակվող կամրջով, որը թշնամու հարձակման ժամանակ գետի վրայից վերցնում էին և թույլ չէին տալիս թշնամուն գյուղ մտնել։ Բանահավաք Գարեգին Սրվանձտյանի փոխանցած նյութերից տեղեկանում ենք, որ Բինկյան գյուղի բնակիչները զենք ունեին.
