
Կան ռեժիսորներ, ովքեր երաժշտությանը վերաբերվում են որպես զարդարանքի, ֆոնի, որը լրացնում է դադարներն ու հուշում հանդիսատեսին, թե ինչ է պետք զգալ տվյալ պահին։ Բայց կան նաև նրանք, ում համար երաժշտությունը լիիրավ համահեղինակ է, երբեմն` ավելի ճշգրիտ ու անկեղծ, քան պատկերը։

Զալցբուրգից ընդամենը 15 րոպե հեռավորության վրա գտնվող Էլսբեթեն փոքրիկ քաղաքում է գտնվում Գոլդենշտայնի ամրոցը։ Առաջին հայացքից այն խաղաղ, բնության հետ ներդաշնակ վայր է, որը որևէ սկանդալի կամ «ապստամբության» մասին չի գուժում։ XIV դարի վերջում կառուցված այս միջնադարյան շինությունը երկար տարիներ ծառայել է որպես մենաստան, հետո՝ նաև որպես աղջիկների դպրոց։ Տասնամյակներով այստեղ ապրել, աշխատել, դասավանդել ու ծերացել են միանձնուհիներ, որոնց համար այս վայրը վաղուց արդեն տուն է՝ բառի ամենաուղիղ իմաստով։

Ֆինանսական գործիքների, կրիպտոյի, բորսաների և տնտեսության կարևորագույն լուրերի ամփոփումը

Մոնտաժը կինոարվեստներից ամենաանտեսանելին է։ Երբ այն անթերի է, հանդիսատեսը դա չի էլ նկատում. տեսարանները սահուն անցնում են մեկից մյուսը, շնչառության ռիթմը համընկնում է պատկերի ռիթմին, ու թվում է` ամեն ինչ հենց այդպես էլ պետք է լինի։ Բայց հերիք է մի վայրկյան մտածես ու պարզվում է, որ այս թվացյալ բնականության հետևում ինչ-որ մեկի ձեռքն է, որը ժապավենի հարյուրավոր կտորներ միացրել է մեկ միասնական ասելիքի մեջ։ Մոնտաժողը մասնագիտություն է, ում անունը տիտրերում հազվադեպ են նկատում, բայց հենց նա է որոշում՝ ֆիլմը կապրի՞, թե՞ կմեռնի մոնտաժային սեղանին։