Իրականության ձեղնահարկում. Backrooms, քրիփիպաստաներ ու վախի նոր անատոմիան
Երբևիցե հայտնվե՞լ եք տարածքում, որը միաժամանակ ծանոթ ու լրիվ օտար է թվում։ Դեղին պատերով երկար միջանցք, լյումինեսցենտ լամպերի տզզոց, խոնավ ու բորբոսնած հին գորգի հոտ: Ոչ մի պատուհան: Դեպի փողոց տանող ոչ մի դուռ: Ու ոչ մի մարդ: Միայն անվերջանալի սենյակներ ու զգացողություն, որ երբեք նախկինում այստեղ չեք եղել ու էլ երբեք այստեղից դուրս չեք գալու։
Մերիլին Մոնրո - 100. Ինչպես շիկահեր գեղեցկուհին սեքսուալ հեղափոխություն արեց կինոյում ու հաղթեց Հոլիվուդին
20-րդ դարի ամենաազդեցիկ, ճանաչված, տպավորիչ ու իսկապես iconic կանանցից մեկի՝ Մերիլին Մոնրոյի ծննդյան 100-ամյակն է։ Ինչպե՞ս ստացվեց, որ այս կինոաստղը հեղափոխեց էկրանային սեքսուալության պատկերացումները և էրոտիզմը ննջասենյակներից դուրս բերեց կյանք ու կինո։ Եվ ինչո՞ւ նրան կարող ենք համարել իր ժամանակաշրջանի կանանց ազատագրման ու ֆեմինիզմի խորհրդանիշը։
«Արվեստով միեղեն». Մելինե և Երվանդ Քոչարների կիսատ մնացած երկխոսությունը՝ մեկ հարկի տակ
Մեր քաղաքում արվեստասեր հանրությունը պարբերաբար հնարավորություն է ունենում ժամանակավոր ցուցադրությունների միջոցով առավել հագեցած, գունեղ ու տպավորիչ մշակութային առօրյա ունենալ։ #ՄշակութաPAN֊ն էլ որոշել է այսուհետև առավել հաճախ անդրադառնալ մշակութային այդ իրադարձություններին ու ներկայացնել հայ արվեստագետների, համադրողների, թանգարանների ու պատկերասրահների մեծածավալ աշխատանքի տարբեր դրվագներ։ Հենց այս ամենի հիմքում կանգնած մարդկանց հետ զրույցների միջոցով էլ կբացահայտենք մեր քաղաքի տարբեր, երբեմն թաքնված անկյուններում պահվող իրական արժեքները։
Խաղից կինո ու կինոյից խաղ. Երազանքներ հինգ ֆիլմի ու հինգ խաղի մասին
Համակարգչային խաղերի արևածագին արդեն որոշ խաղեր էկրանավորվում էին (ծայրահեղ անհաջող), իսկ որոշ ֆիլմեր էլ` վերածվում համակարգչային խաղերի` էլի փոփոխական հաջողությամբ։ Այսօր, երբ շատ խաղեր արդեն դժվար է տարբերել կինոյից, երբ խաղերը ավելի բարդ են ու պատմում են ավելի մեծ պատմություններ, քան կինոն, այդ պրակտիկան դեռ գոյատևում է։ Բայց ոչ միշտ են խաղային էկրանավորումները կամ ֆիլմերի խաղային ադապտացիաները հաջողվում։ Մնում է միայն երազել։
«Սատանան նախընտրում է Պրադա 2». Gen Z-ի մուտքը, շքեղ հագուստները, հոգեվարքի մեջ մեդիան ու կապիտալիզմի հետքը
2006 թվականին «Սատանան նախընտրում է Պրադա» ֆիլմը դարձավ մի ամբողջ սերնդի աշխատանքային ամենավառ երևակայությունը՝ շքեղ հագուստներ, նորաձևության շոուներ, լրագրողական հետաքրքիր աշխատանք ու աշխատանքային դժոխք, որը, չգիտես ինչու, միաժամանակ նաև հաջողության ամենակարճ ճանապարհն էր թվում։ Այդ ժամանակ Instagram չկար, TikTok-ի մասին ոչ ոք չէր մտածում, նույնիսկ iPhone-ը դեռ չէր դարձել մեր «մարմնի մասը», իսկ թերթերի կրպակներում ամսագրերը վաճառվում էին և որոշում, թե մարդիկ ինչ են հագնելու, ինչի մասին են խոսելու և ինչն են համարելու գեղեցիկ։
Վենետիկի բիենալե. Պատմությունը՝ թագավորական հոբելյանից մինչև ժամանակակից արվեստի գլխավոր իրադարձություն
Յուրաքանչյուր երկու տարին մեկ ռոմանտիկ Վենետիկը փոխում է իր սովորական ռիթմը։ Նեղլիկ փողոցների, զբոսաշրջային անդադար հոսքի ու արվեստագետներին ոգեշնչող փոքրիկ կամուրջների քաղաքը վերածվում է ժամանակակից արվեստի, մեծ գաղափարների ու մշակութային բազմաշերտ ներկայության տարածքի։ Արվեստասերների ու արվեստագետների համար սպասված իրադարձությունն, անշուշտ, Վենետիկի բիենալեն է՝ աշխարհի ամենահեղինակավոր, երկարակյաց և ամենամեծ ազդեցությունն ունեցող ժամանակակից արվեստի ցուցահանդեսներից մեկը։
Կինովերսի ճամփորդը. Բառացի ուղևորություն կինոաշխարհներով
Բոլորն էլ գիտեն. կինոն իլյուզիա է։ Էկրանից արտացոլվող լույսը հայտնվում է մեր ցանցաթաղանթին, իսկ ուղեղը վերծանում է դա որպես տարածության ու ժամանակի մեջ տեղի ունեցող պատմություն։ Իսկ իրականում` դրանք ընդամենը լուսարձակող պիքսելներ են, կինոյի ամբողջ աշխարհը ապրում է հանդիսատեսի գլխում։ Բայց եկեք պատկերացնենք, որ բոլոր ֆիլմերի բոլոր աշխարհները իրականում գոյություն ունեն նույն այն իմաստով, որով գոյություն ունի մեր իրական աշխարհը։ Պատկերացնենք, որ դրանք միմյանց հետ կապված են պորտալներով։ Ու մեր ձեռքերում է հայտնվել այդ աշխարհներով ճամփորդող անանուն հեղինակի օրագիրը։
Համեստ Մուհամմեդ Ալին, սառը Ջոնի Դեփն ու Ստալոնե-Շվարցենեգեր պարը. Կաննի ոսկե տարիները՝ կուլիսներում ու կադրում
Այս օրերին Կաննի կինոփառատոնի մասին կարդում ու լսում ենք ամենուր: Կարմիր գորգի, հատուկ ընտրված զգեստների, վայրկյանների ընթացքում տարածվող լուսանկարների ու սոցիալական մեդիայում անվերջ պտտվող տեսանյութերի միջոցով, կարծես, մենք էլ ներկա լինենք տարվա ամենասպասված կինոիրադարձություններից մեկին։ Կադրերում էլ գրեթե միշտ ամեն բան հաշվարկված ու պլանավորված է, վերահսկվող ու գրեթե անթերի։ Դերասաններն էլ շատ լավ գիտեն, որ ցանկացած ժեստ, հայացք կամ պատահական շարժում կարող է անմիջապես հայտնվել համացանցում, վերածվել սկանդալային վերնագրի, քննարկման կամ անգամ իրական սկանդալի։
Երկրորդ մաշկ. Տասը ֆիլմ, որոնցում գրիմը իսկական մետամորֆոզ է
Ֆիլմում գրիմի որակը ստուգելու համար կա շատ պարզ միջոց. եթե նայելուց հետո հիշում եք կերպարին, սակայն չեք մտածում այն մասին, թե ինչպես է նա ստեղծվել, ուրեմն գործ ունեք գերազանց կատարված աշխատանքի հետ: Գրիմը գոյություն ունի քանդակագործության, գեղանկարչության, անատոմիայի ու դերասանական վարպետության հատման կետում, իսկ վերջնական նպատակը միշտ նույնն է՝ անհետանալ, տարրալուծվել կերպարի մեջ, դառնալ իրականության մի մաս: Սակայն կան ֆիլմեր, որտեղ գրիմն անում է ավելին. այն ոչ միայն պահպանում է պատրանքը, այլև ձևավորում իմաստը, կառավարում ժամանակը պատմության մեջ, մարդկային մարմինը վերածում է գեղարվեստական փաստարկի: