Նրա նկարները ոչ երկիմաստ հաղորդում են, որտեղից ենք եկել ու ուր ենք հեռանալու։ Դիմում են մեր խորքային, կենսաբանական հիշողություններին։ Դրանք մեր լուսանկարներն են` ծնվելուց ութ ամիս առաջ։ Հեշտոցային բնապատկերներ։ Ներարգանդային բացիկներ։ Ու ավելի հեռու` մարդկային բջջի միջուկի խորքերը։ Ուզո՞ւմ եք տեսնել ձեր գենետիկ կոդը։ Պատրա՞ստ եք տեսնել, ինչպես են գեները սպիտակուց արտադրում, ինչպես է օրգանիզմը կլոնավորում սեփական հյուսվածքները։ Ուղղակի շրջեք էջը։ Մեր քաղաքները նման են ահռելի մրջնաբույների` բնակեցված անդեմ ու այլանդակ միջատների գաղութներով։ Ու դա մենք ենք։
Նրա նկարները ոչ երկիմաստ հաղորդում են, որտեղից ենք եկել ու ուր ենք հեռանալու։ Դիմում են մեր խորքային, կենսաբանական հիշողություններին։ Դրանք մեր լուսանկարներն են` ծնվելուց ութ ամիս առաջ։ Հեշտոցային բնապատկերներ։ Ներարգանդային բացիկներ։ Ու ավելի հեռու` մարդկային բջջի միջուկի խորքերը։ Ուզո՞ւմ եք տեսնել ձեր գենետիկ կոդը։ Պատրա՞ստ եք տեսնել, ինչպես են գեները սպիտակուց արտադրում, ինչպես է օրգանիզմը կլոնավորում սեփական հյուսվածքները։ Ուղղակի շրջեք էջը։ Մեր քաղաքները նման են ահռելի մրջնաբույների` բնակեցված անդեմ ու այլանդակ միջատների գաղութներով։ Ու դա մենք ենք։
Ջոն Ֆ. Քենեդու սպանությունը վերջին տասնամյակների գուցե ամենաքննարկված թեմաներից է, հետևաբար՝ իր շուրջ հավաքել է ռեկորդային քանակով դավադրության տեսություններ, որոնք անգամ այսօր նոր զարգացումներ ու երանգներ են ստանում։ Այնպես որ՝ չկարծեք, թե ամենաանտրամաբանական ու տիեզերքի բոլոր օրենքներին հակասող տեսությունները ծնվում են միայն Հայաստանում։
Իմ մահվան օրը կիջնի լռություն, Ծանր կնստի քաղաքի վրա, Ինչպես ամպ մթին կամ հին տրտմություն, Կամ լուր աղետի՝ թերթերում գրած…
Նրանք, ովքեր երեխա կամ դեռահաս էին 90-ականներին, ապրում էին իսկական հրաշքների աշխարհում։ Ինֆորմացիայի սղության շնորհիվ ցանկացած տեղ հասած ինֆորմացիա իսկական բացահայտում էր, որը փոխում էր կյանքը։ Քանի դեռ մեր ծնողները պայքարում էին գոյատևման ու մեզ կերակրելու համար, մենք ճանաչում էինք աշխարհը նաև կինոյի միջոցով։ Ու յուրաքանչյուր կինոդիտում մեծ իրադարձություն էր, այն հավերժ դաջվում էր հիշողության մեջ։
«Գոռ Վարդանյա՞նն է ավելի ուժեղ, թե` Չակ Նորիսը» հարցը դեռ 2010-ականներին հայկական համացանցային տիրույթում հաճախ կարելի էր լսել։ Իսկ պատասխանն ակնհայտ էր դառնում, երբ, օրինակ, պնդում էին, որ «Չակ Նորիսը սոխ է կտրատում, սոխը լացում է»։ 2012 թվականին հայերը մեր երկրի կոնտեքստում զարգացրին աշխարհից վերցրած այն միտումը, ըստ որի Չակ Նորիսի անունը ներկայացվում էր որպես ամենակարող մարդու կերպար։ Սոցցանցերում ամենատարբեր լուրջ հարցերին մարդիկ պարզապես պատասխանում էին՝ «Չակ Նորիս»։
Գարնան առաջին օրը՝ 1867 թվականի մարտի 1-ին, Թիֆլիսի Հավլաբար թաղամասում ծնվեց Նար-Դոսը: Տարիներ անց նա պիտի դառնար հոգեբանական ռեալիզմի ներկայացուցիչ, ով իր ստեղծագործություններով բացահայտում էր քաղաքային կյանքի տարբեր խնդիրներ և ներկայացնում հերոսների հոգեբանական շերտերը, բայց մինչ այդ՝ Միքայելից` Նար-Դոս դառնալու ճանապարհի մասին։
Ամերիկյան կինոակադեմիայի «Օսկար» մրցանակաբաշխությունը, բնականաբար, կինոյի որակի ցուցիչ չէ, չնայած ամեն տարի շատ են հնչում կարծիքներ, որ «Օսկարն էլ նախկինը չէ»: Նույնը այս տարի. «Անորան» հաղթեց, բարձրացավ հերթական աղմուկն այն մասին, որ իրոք արժանիները մնացին աուտսայդեր: Մի կողմ դնենք այն, որ կինոն գրեթե ամբողջովին սուբյեկտիվ է, ու կենտրոնանանք «Օսկարի» պատմության վրա հենց 21-րդ դարում: Ամենահեղինակավոր «Լավագույն ֆիլմ» անվանակարգին մոտեցել են ու պայքարից դուրս են մնացել բազմաթիվ հիասքանչ ֆիլմեր, սակայն պայքարից դուրս մնալը չի նշանակում, որ այդ ֆիլմերը հաղթողներ չեն: Դրանք հաղթող են հենց միայն նրանով, որ հավերժ մնում են կինոդիտողի հիշողության մեջ:
Օսկարը գրաված «Անորայի» ստեղծագործական թիմը, երկրպագուները կամ մրցանակաբաշխության հյուրերը, երևի, չեն էլ պատկերացնում, որ վերջին օրերին փոքրիկ Հայաստանի մեծ կինոքննադատ ֆեյսբուքահայերն առավոտից երեկո խոսում, քննարկում, քննադատում կամ պաշտպանում են ֆիլմը։ Որոշներն «Անորայի» հաղթանակը սեփականն են համարում, մյուսներն ամոթանք են տալիս «ոչ հայեցի» ֆիլմը հավանելու համար։ Կինոակադեմիային էլ կամ անիծում են, կամ գովեստի խոսքեր շռայլում։ Մի խոսքով՝ Օսկարի հանդեպ անտարբեր մնալն անհնար է։