Մայրերը՝ սուրբ ու իդեալական, հետո իրական ու սխալական. Մայրության փոփոխվող կերպարը՝ արվեստում
Տարբեր ժամանակներում մայրությունը պատկերել են այնպես, ինչպես տվյալ դարաշրջանն է պատկերացրել կնոջ դերը՝ կյանքի սկզբնաղբյուր, տան հիմնասյուն, կամ էլ բարդ ու հակասական փորձառություն, որի մասին երկար ժամանակ պարզապես չէին խոսում։ Սա ամենաբարդ, ամենաբազմաշերտ և ամենահակասական պատկերներից է։ Ինչպիսի՞ն է մայրը, ինչ է նշանակում մայր լինելը, ինչ զգացողություններ, սպասումներ և անգամ ճնշումներ են կապված նրա հետ։ Այս ամենը երբեք նույնը չեն եղել տարբեր ժամանակաշրջաններում։ Եվ արվեստը, ինչպես միշտ, այս փոփոխությունների ամենազգայուն հայելիներից մեկն է։
Շատ, շատ ուրիշ. 10 ամենատարօրինակ կինեմատոգրաֆիկ աշխարհները
Կինոն միշտ է կառուցում ալտերնատիվ տարածություններ, սակայն դրանցից որոշները հրաժարվում են ենթարկվել նարատիվի, ֆիզիկայի ու առողջ բանականության սովորական օրենքներին։ Դրանք ուղղակի անսովոր միջավայրեր չեն. խոսքն այնպիսի աշխարհների մասին է, որոնք աշխատում են իրենց սեփական ներքին տրամաբանությամբ, այնքան օտար մարդկային փորձին, որ հանդիսատեսը ստիպված է կամ ընդունել խաղի կանոնները, կամ դուրս գալ դահլիճից։
Չապրելու իրավունքը. 25-ամյա իսպանուհու ծանր կյանքն ու էվթանազիայի որոշումը
25-ամյա իսպանուհի Նոելիա Կաստիլյո Ռամոսը շուրջ երկու տարի դատական պայքարից հետո ի վերջո կարողացավ էվթանազիայի իրավունք ձեռք բերել։ Բռնաբարությունից հետո Նոելիան փորձել էր ինքնասպան լինել։ Նա ողջ էր մնացել, բայց կաթվածահար էր եղել։ Պատմում ենք այս ծանր, ցավալի, բազմաթիվ հակասական կարծիքների ու քննարկումների առիթ դարձած պատմության մանրամասները։
💸 #ֆինանսաPAN Weekly (135)
Ֆինանսական գործիքների, կրիպտոյի, բորսաների և տնտեսության կարևորագույն լուրերի ամփոփումը
Վելասկեսի վրձինը, արքայական պալատն ու մի հայելի, որ «նայում է» դիտողին. Ինչպես «Լաս Մենինասը» հեղափոխեց արվեստի պատմությունը
Դիեգո Վելասկեսի՝ 1656 թվականին ստեղծած «Լաս Մենինաս» կտավը համարվում է արևմտյան արվեստի ամենանշանակալից գործերից մեկը։ Այն գտնվում է Մադրիդի Պրադո թանգարանում և վաղուց անցել է սովորական գեղանկարչության սահմանները ու դարձել մի տեսակ մտածողության տարածք։ Պատահական չէ, որ բարոկկո շրջանի նկարիչ Լուկա Ջորդանոն այն անվանել է «արվեստի աստվածային խոսք», իսկ ավելի ուշ Թոմաս Լոուրենսը գրել է, որ սա «արվեստի ճշմարիտ փիլիսոփայությունն» է։
