
20-րդ դարի ամենաազդեցիկ, ճանաչված, տպավորիչ ու իսկապես iconic կանանցից մեկի՝ Մերիլին Մոնրոյի ծննդյան 100-ամյակն է։ Ինչպե՞ս ստացվեց, որ այս կինոաստղը հեղափոխեց էկրանային սեքսուալության պատկերացումները և էրոտիզմը ննջասենյակներից դուրս բերեց կյանք ու կինո։ Եվ ինչո՞ւ նրան կարող ենք համարել իր ժամանակաշրջանի կանանց ազատագրման ու ֆեմինիզմի խորհրդանիշը։

Ֆինանսական գործիքների, կրիպտոյի, բորսաների և տնտեսության կարևորագույն լուրերի ամփոփումը

Մեր քաղաքում արվեստասեր հանրությունը պարբերաբար հնարավորություն է ունենում ժամանակավոր ցուցադրությունների միջոցով առավել հագեցած, գունեղ ու տպավորիչ մշակութային առօրյա ունենալ։ #ՄշակութաPAN֊ն էլ որոշել է այսուհետև առավել հաճախ անդրադառնալ մշակութային այդ իրադարձություններին ու ներկայացնել հայ արվեստագետների, համադրողների, թանգարանների ու պատկերասրահների մեծածավալ աշխատանքի տարբեր դրվագներ։ Հենց այս ամենի հիմքում կանգնած մարդկանց հետ զրույցների միջոցով էլ կբացահայտենք մեր քաղաքի տարբեր, երբեմն թաքնված անկյուններում պահվող իրական արժեքները։

Համակարգչային խաղերի արևածագին արդեն որոշ խաղեր էկրանավորվում էին (ծայրահեղ անհաջող), իսկ որոշ ֆիլմեր էլ` վերածվում համակարգչային խաղերի` էլի փոփոխական հաջողությամբ։ Այսօր, երբ շատ խաղեր արդեն դժվար է տարբերել կինոյից, երբ խաղերը ավելի բարդ են ու պատմում են ավելի մեծ պատմություններ, քան կինոն, այդ պրակտիկան դեռ գոյատևում է։ Բայց ոչ միշտ են խաղային էկրանավորումները կամ ֆիլմերի խաղային ադապտացիաները հաջողվում։ Մնում է միայն երազել։

2006 թվականին «Սատանան նախընտրում է Պրադա» ֆիլմը դարձավ մի ամբողջ սերնդի աշխատանքային ամենավառ երևակայությունը՝ շքեղ հագուստներ, նորաձևության շոուներ, լրագրողական հետաքրքիր աշխատանք ու աշխատանքային դժոխք, որը, չգիտես ինչու, միաժամանակ նաև հաջողության ամենակարճ ճանապարհն էր թվում։ Այդ ժամանակ Instagram չկար, TikTok-ի մասին ոչ ոք չէր մտածում, նույնիսկ iPhone-ը դեռ չէր դարձել մեր «մարմնի մասը», իսկ թերթերի կրպակներում ամսագրերը վաճառվում էին և որոշում, թե մարդիկ ինչ են հագնելու, ինչի մասին են խոսելու և ինչն են համարելու գեղեցիկ։