
🌄 Սյունիքի լեռնային քարափներում ծնված Սահյանի տողերում ժայռից մասուր է կաթում, քարն ու ծառը «գործող անձ» են դառնում, հողն իր ցավն է պատմում, ջուրը՝ կարոտն արտահայտում։ Սահյանի «նաիրյան դալար բարդիները» արմատներով խորանում են հայրենի հողի մեջ, բայց ճյուղերով հասնում համամարդկային թեմաների: Հողի, քարի ու ծաղկի, կյանքի ու կարոտի երգիչը կերտել էր պոեզիայի իր ինքնատիպ աշխարհը, անօրինակ պատկերներով ու խորհրդանիշներով։ Սահյանի բնապաշտությունը վերածվում է փիլիսոփայական խորհրդածության, իսկ հայրենի հողի պատկերները դառնում են մարդկային կեցության խորքային իմաստների խորհրդանիշներ: Սահյանի խոսքը ժողովրդական է, բայց ոչ պարզունակ, խորն է, բայց ոչ վերացական: Նրա բանաստեղծություններում զուգորդվում են հողին կապված մարդու և տիեզերական հեռուներ փնտրող...